دوشنبه ۲۰ مهر ۱۴۰۵
مرتضی صفری، مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی آذربایجان‌غربی در گفتگو با پایگاه خبری تیترماندگار: خوی، تنها یک جغرافیا در شمال‌غرب ایران نیست؛ خوی، «دارالقرار»ِ عشاق است، جایی که خاکش بوی غبار ردپای عارفان را می‌دهد، در قلب این شهر کهن، سالیان سال، ستون‌های سنگی مناره‌ای بی‌نام‌ونشان، به نظاره تاریخ نشسته بود و هزاران دلداده‌ی طریقت عشق، در جست‌وجوی نشانه‌ای از مراد مولانا، سرگشته کوچه‌های آن بودند، امروز که بارگاه شمس تبریزی به روزهای بلوغ و شکوه خود نزدیک می‌شود، نه تنها سنگ‌ها و آجرها، بلکه تاریخ همت و عشق مردمان این دیار و مدیران دلسوز این سرزمین است که جان می‌گیرد.
فصل انتظار و گشودن راهی به سوی حریم یار
حدود دو دهه پیش، گویی خوی در خوابی زمستانی بود و مزار آن خورشید حقیقت، در محاصره غفلت‌ها و ساختمان‌های بی‌قواره، نفسش به شماره افتاده بود، فرآیند آزادسازی پلاک‌های اطراف این محوطه تاریخی، آغازی بود بر پایان این مهجوری؛ آزادسازی هفت هزار مترمربع فضا، نه یک فعالیت عمرانی صرف، که یک اقدام جهادی بود برای گشودن راهی به سوی حریم یار.
اداره‌کل میراث‌فرهنگی استان، با درک این ضرورت که باید حریم این عارف بزرگ از بند آهن و سیمان مدرن آزاد شود، گام نخست را برداشت تا زمینه‌ساز توسعه و ساماندهی این مکان مقدس شود، آن روزها، هر کلنگی که بر زمین می‌خورد، گویی پژواک فراق مولانا در قونیه بود که در گوش خوی می‌پیچید تا شاید مرهمی بر زخم این جدایی ابدی باشد.